ادراک فرزانه وشی

منظورم از این نوع تفکر و احساس عالی و در اوج ، برداشتی است از انسان هوشمند که دانایی و توانایی و همین طور درک نادانی و ناتوانی، تنها بخشی از ستون های حس و عمل فرزانه وشی را بنا می بخشد

فرزانگی پی جویی سبکبالانه ی تفکر و احساس است در ارتفاع انسان

حالتی فرزانه وار و فروتن که امید،خشم، لذت، عشق،پوچی و غیره و غیره را
تا جای ممکن مایه های پرواز وشکوه و« رهایی در عمل» خود قرار می دهد هویتی که طعم لزج زندگی و مرگ را مایه های گرفتاری انسان نمی کند
آری حس فرزانگی که بارها به آن اندیشیده ام و برای لحظاتی کوتاه با آن زیسته ام حتی آن گاه که احساس مرتفع بیهودگی و فضیلت عدم زیستن انسان را درک می کند نه تنها به سقوط و خرد شدن احسان نمی انجامد که به آرامی به «رهایی در عمل» خود ادامه می دهد . عملی که شاید به مرگ من بینجامد اما به هیچ شدن و فرو ریختن هویت من نه.(هیچ و هویت نه به معنای فلسفی ، بیشتر به معنای روانی و تا حدودی که هنجارهای اجتماعی خفه نکند اجتماعی). هر چند با کمی لرزش سعی میکنم همچنان در ارتفاع قله های غریزه، احساس ، تفکر، روزمرگی وپوچی چرخ بزنم و بالاتر روم
حس فرزانگی که می خواهم آرام آرام جذب کنم تا زمینه ی اصلی هویت من شود نه مسخ من که هویت واقعی من است . به تمامت طعم" واقعی" زیستن را می چشاند- من از مکیدن این شیره ی حیاتی دریغ نخواهم کرد. می نوشم به سلامتی مستی شناوری در جهان.

و آن وقت که توجه کنیم که انسان های با جهان بینی ها و حس های متفاوت وتجربه های زندگی و زیستی نایکسان از نوع های گوناگونند. نوع های انسانی ای که تفاوت ها والبته شباهت های اساسی با یکدیگر دارند،که انسان ها به گونه های متفاوت ساخته می شوند، اهمیت فوق العاده ی این مطلب- ادراک و احساس فرزانه وشي- برای من بیشترمی شود،همانطور که منظور من از" واقعی"، نسبی گرایانه تر می شود.